Siyah beyaz fotoğrafı renklendirme: kart için rehber

Siyah beyaz fotoğrafı renklendirme işi üç adımda yapılır: fotoğrafı 600 dpi ile tarayın, bir yapay zekâ renklendiriciden geçirin (Photoshop'taki Colorize sinir filtresi, Canva'nın Colorify uygulaması ya da Fotor işinizi görür) ve ardından ten, kıyafet ve gökyüzünü düşük opaklıklı katmanlarla elle düzeltin. Doğrulayabildiğiniz her rengi kontrol edin, mesela bir üniformayı ya da bir ön kapıyı. Orijinali saklayın ve ancak ondan sonra sonucu karta koyun.

Kısa cevap bu. Uzun cevap ise büyük ölçüde yazılımın neyi yanlış yaptığıyla ilgili, çünkü her seferinde aynı şeyleri yanlış yapıyor.

Eski bir fotoğrafı neden renklendirmeli?

Çünkü içindeki insanlar başka bir türden gibi görünmekten çıkar. 1948'de gri tonlarda duran bir büyükanne tarih gibi okunur. Aynı kadın erik rengi bir hırkayla, hafif kızarmış yanaklarıyla ise birlikte çay içebileceğiniz biri gibi görünür.

Her sonbaharda kendini hatırlatan pratik bir neden de var. Renklendirilmiş bir aile fotoğrafı, gri bir baskının taramasından çok daha iyi bir yılbaşı kartı yapar. Bu, şablon kütüphanesinden gelen bir kartın taklit edemeyeceği nadir şeylerden biri. Büyük dedenizi o belirli çamın yanında başka kimse göstermez.

Renklendirme orijinalin yerini almaz. İkisini de saklayın. Siyah beyaz baskı kayıttır, renkli sürüm ise onun bir yorumudur.

Daha sessiz bir faydası da var. Bir fotoğrafa renk vermek onu gerçekten incelemenize yol açar. Duvar kâğıdındaki desenin, yakadaki broşun, birinin fincanı tutuş biçiminin farkına varırsınız. Bu uğraşın değerinin yarısı, baktığınız o yarım saattir. Çoğu zaman bir tarih ya da bir isim, baskının arkasını ancak nihayet çevirdiğinizde görünür.

Başlamadan önce ne lazım?

Gerektiğinden az, ama ilk adım her araçtan daha önemli.

Taramayla başlayın. Bir lambanın altında tutulan baskının telefonla çekilmiş fotoğrafı size parlama ve yapay zekânın bilgi diye hevesle okuyacağı bir renk sapması verir. Elinizde varsa düz yataklı bir tarayıcıda 600 dpi kullanın, yoksa düz tutulan bir tarama uygulamasını sakin gün ışığında kullanın. Baskı kırılgansa pamuklu eldiven takın ve cama koymadan önce tozunu fırçayla alın.

Sonra baskının tonuna bakın. Sepya ya da sararmışsa, önce nötr griye çevirin. Adobe'nin kendi önerisi, renklendiriciden önce rengi nötrleştirmek için bir siyah beyaz ayarlama katmanı ve kontrastı düzeltmek için bir Levels katmanı eklemek. Kahverengi bir ton modeli yanıltır ve sonunda kahverengi yüzler elde edersiniz.

Son olarak tozu ve çizikleri lekeli iyileştirme aracıyla temizleyin. Bıraktığınız her benek sonradan renkli bir benek olur.

Taramayı TIFF ya da yüksek kaliteli PNG olarak kaydedin, yoğun sıkıştırılmış bir JPEG olarak değil. Her JPEG sıkıştırma turu, renklendiricinin bir kıyafeti duvardan ayırmak için kullandığı ince tanecik detaydan biraz götürür ve bunu geri getiremezsiniz. Her zaman bir kopya üzerinde çalışın, taradığınız dosyada asla.

Tarayıcının camını da unutmayın. Camda kalan parmak izi ve toz, taramada sessiz bir leke olarak görünür ve renklendirici bunu bir ten lekesi ya da bir gölge diye okuyabilir. Taramadan önce camı yumuşak bir bezle silin, baskıyı ortalayın ve kenarlarda biraz boşluk bırakın. Kenarı sonradan kırpmak kolaydır, ama kenarda kalmış bir kıvrım her renklendirmede yeniden ortaya çıkar.

Siyah beyaz fotoğrafı renklendirmek için hangi aracı kullanmalısınız?

Burada tek bir kazananın peşine düşmeyi önermem. Farklı fotoğraflar farklı araçlar ister.

Canva'nın Colorify uygulaması en az çaba gerektiren yoldur. Fotoğrafı yüklersiniz, Apps'i açıp Colorify'ı seçersiniz, Add color'a tıklarsınız ve önce-sonra karşılaştırmasını kaydırıcıyla incelersiniz. Ardından doygunluğu ve camgöbeği/kırmızı, macenta/yeşil ve sarı/mavi kaydırıcılarını biraz oynatabilirsiniz. Hız için yapılmış, kontrol için değil.

Fotoğraf önemliyse Photoshop'un Colorize sinir filtresini seçin. Katmanı çoğaltır, Filters'ı, sonra Neural Filters'ı açar, Colorize'ı etkinleştirir ve ayarlarsınız. Asıl avantajı yapay zekâ adımı değil, ondan sonra gelenlerdir: katmanlar, maskeler ve yüze dokunmadan bir paltoyu gri-yeşilden laciverte çevirebilme imkânı. Ayda yaklaşık $22.99 tutar. Tek bir fotoğraf için pahalı, bir kutu dolusu fotoğraf için makuldür.

Fotor ortada yer alır. Tek tıkla iyileştirme ve kart şablonları sunan bir tarayıcı editörüdür, yazdığım sırada yıllık planı $47.99. Photoshop'tan daha az kontrol, sadece yükle-bekle yapan düz bir siteden daha fazla seçenek sunar.

Bu aramada üst sıralarda çıkan ücretsiz yükleme sitelerine de bir not düşelim. Bazıları ilk bakış için iyidir. Ama dosyanızın ne olduğunu okuyun, çünkü bir aile fotoğrafını gelişigüzel vermek gerekmez. Haftalık ücret alan geliştirme uygulamalarına karşı da dikkatli olun. Remini, örneğin, Pro için haftada yaklaşık $9.99 ücret alır ve faturalandırma şikâyetleri iyi belgelenmiştir.

Fotoğraf ağır hasarlıysa hepsini bir kenara bırakın. Çatlamış, solmuş bir baskıyı renklendirmek sadece çatlakları renklendirir. Önce restore edin, sonra renklendirin.

Araçlarla ilgili bir şey daha: tutarlılık. Bir seti renklendiriyorsanız, mesela bir aile kart serisi için 1950'lerin aynı Noel'inden dört fotoğraf, hepsini aynı araçtan aynı ayarlarla geçirin. Bir Photoshop sonucunu tek tıklamalık bir web sonucuyla karıştırmak, aynı şömineye iki farklı ten rengi anlayışı koyar ve akrabalar bunu fark eder. Fotoğrafları yan yana koyana kadar görünmeyen türden bir ayrıntı.

Yapay zekânın yanlış yaptıklarını nasıl düzeltirsiniz?

Çoğu rehber bu kısmı kısa keser. Renklendirici her bölge için en olası rengi tahmin eder. En olası olan, gerçek olanla aynı şey değildir.

Hatalar öngörülebilir. Ten, gerçekte birkaç farklı tonda olmasına rağmen tek düz bej olarak çıkar; gerçekte yanaklar daha pembe, gölgeler daha soğuktur. Kıyafetler istatistiksel olarak güvenli olduğu için donuk kahverengi ve griye kaçar. Gökyüzü tek tip soluk maviye döner. Basılı olan her şey, bir tabela ya da desenli bir elbise, bir tahmin olur.

YZ geçişinden sonra kullandığım rutin şöyle:

1. Renklendirilmiş sonucu orijinalin üstünde ayrı bir katmanda tutun; griye her an bakabilirsiniz.

2. Genel doygunluğu bir kademe düşürün. Renklendiriciler parlak tarafa yatar ve 1950'lerin bir fotoğrafı nadiren öyle parlaktı.

3. Değiştirmek istediğiniz her renk için yeni bir boş katman açın, karışım modunu Color yapın ve yüzde yüz yerine yaklaşık yüzde 40 ila 50 opaklıkta boyayın.

4. Tenle en son ilgilenin. Yüzde iki üç hafif farklı ton kullanın ve göz aklarını ile dişleri düşündüğünüzden biraz daha az beyaz bırakın.

5. İlerlerken History anlık görüntüleri alın, böylece kötü bir saat geri alınabilir.

PHLEARN'ün renklendirme rehberi opaklık ve 1800'lerin ile 1900'lerin başındaki fotoğraflardaki göz akları konusunda aynı noktaya değiniyor. 2019 tarihli bir anlatım, ama zanaat değişmedi.

Renklere güvenebilir misiniz?

Kısmen. Ve sonucu paylaşırken bunu dürüstçe söylemelisiniz.

Siyah beyaz baskıdaki bir gri ton tek bir renge karşılık gelmez. Orta bir gri, filme ve ışığa bağlı olarak kırmızı bir kazak da olabilir yeşil bir kazak da. Yazılım eğitim verisindeki kalıplardan tahmin yürütür. Sonuçları aile hafızasıyla karşılaştırdığımda saç ve ten tahminleri çoğu zaman makul çıkıyor, kıyafet ve tabelalardaki tahminler ise neredeyse rastgele kalıyor.

Bu yüzden ucuz dedektiflik çalışmasını yapın. Bir akrabanıza ön kapının hangi renge boyandığını sorun. Baskının arkasına bakın, orada çoğu zaman bir tarih yazılmıştır. Fotoğrafta bir üniforma, okul ceketi ya da bir futbol forması varsa gerçek renklerini araştırın, çünkü akrabalarınızın hemen fark edeceği ayrıntılar bunlardır.

Bir rengi doğrulayamıyorsanız, döneme uygun makul bir şey seçin ve sessiz tutun. Doğru olabilecek biraz donuk bir palto, kesinlikle uydurulmuş canlı bir paltodan iyidir.

Bir de şunu kabul etmek gerekir: makinenin tahmini ile gerçek renkler arasında fark var ve bunu açıkça söylemek sonucu daha iyi kullanmanızı sağlar. Aileye gösterirken "bu makinenin tahmini, bu ayrıntıyı hatırlayan var mı?" diye sormak, tahmini kesin bir kanıt gibi sunmaktan çok daha dürüsttür. Üstelik hikâyeyi birlikte kurarsınız, çünkü akrabalar bir süre sonra "dedem bu kazağı mavi giyerdi" diye hatırlamaya başlar. Bazen en iyi renk, bir anının içinden çıkan renktir.

Yılbaşı kartına konunca ne olur?

Renk kâğıtta ekrandakinden farklı davranır ve renklendirilmiş bir fotoğraf normal bir tatil fotoğrafından çok daha hassastır.

Ekranlar parlar, kâğıt parlamaz. Dizüstü bilgisayarınızda ölçülü görünen renkli bir görüntü baskıda gözle görülür biçimde düz çıkabilir; ekranda canlı görünen bir görüntü ise çamurlu çıkabilir. Baskılı kart planlıyorsanız doygunluğu biraz yumuşatın ve tüm seriyi basmadan önce tek bir deneme baskısı sipariş edin. Kâğıt konusunda şunu söyleyeyim: mat 300 gsm bir kağıt bu yumuşak renkleri iyi taşır, parlak bir şablon kağıdı ise onları yapay gösterme eğilimindedir.

Çözünürlük de önemli. Başta aldığınız 600 dpi tarama, kart boyutunda basmanıza yeter. Küçük bir telefon fotoğrafını ön yüze büyütürseniz yetmez.

Kartın katlanma biçimi de sonucu etkiler. İki katlı bir kartın iç yüzünde renkli bir fotoğraf varsa, kıvrım fotoğrafın tam ortasına denk gelmemeli. Kesim payını da unutmayın: yazıcılar kenardan birkaç milimetre içeri kayabilir, bu yüzden önemli bir yüzü, mesela büyükannenin yüzünü, kenara çok yakın koymayın. Kartı elinize alıp ilk bakışta gözünüzün nereye gittiğine bakın. Oraya ait olan yüz kartın asıl konusu olmalı.

Sadece birkaç kart lazımsa çevrimiçi bir matbaa mantıklı yoldur. Örneğin Vistaprint'te $8'den başlayan ürünler ve geniş bir özelleştirme menüsü var. Ama ödeme sayfasındaki ek satış önerileri ısrarcıdır ve baskı kalitesi ürün hattına göre değişir, bu yüzden önce deneme yapın.

Eğer istediğiniz şey sadece tonlanmış değil, illüstrasyon gibi görünen bir kartsa, bu tamamen farklı bir iştir. Renklendirilmiş bir fotoğraf hâlâ bir fotoğraftır. Bir suluboya ya da eski bir kartpostal yorumu onu boyanmış bir şeye dönüştürür ve Christmas Card Factory'nin yaptığı şey de budur.

Her şeyi renklendirmeden yapmanın daha akıllı bir yolu var mı?

Bazen var. Her eski fotoğrafın renge ihtiyacı yoktur.

Güçlü kompozisyonlu ve kontrastı iyi bir siyah beyaz baskı, renklendirilmiş bir sürümden daha iyi görünebilir. Renk bilgi ekler, ama orijinal ışık duygusal işi zaten yapıyorsa yapay bir his de katabilir.

Kendi kuralım şu: renk, insanların kıyafetlerini ve ortamlarını tanımanıza yardım ediyorsa renklendirin; dramatik ışıkla çekilmiş resmi bir stüdyo portresiyse dokunmayın. Tek bir kart gönderiyorsanız ikisini de deneyin ve bir gün boyunca masada yan yana koyun. Cevap genelde ertesi sabah belli olur.

Basmadan önce

Düz yataklı tarayıcıda 600 dpi ile tarayın. Sepyayı nötrleştirin. YZ geçişini bir kez yapın, sonra insan geçişini yavaşça yapın. Doğrulayabildiklerinizi doğrulayın, doğrulayamadıklarınızı sessizleştirin ve siyah beyaz orijinali renkli sürümün yanında saklayın.

Sonra elli kart sipariş etmeden önce uygun kâğıtta bir kart deneyin. Bu bir hafta alır ve Aralık ortasında bir hafta, kartın postaya girmesi ile 27'sinde gelen bir özür arasındaki fark demektir.