Jak pokolorować czarno-białe zdjęcie na kartkę świąteczną

Jak pokolorować czarno-białe zdjęcie? Zeskanuj odbitkę w 600 dpi, przepuść ją przez koloryzator AI (filtr Colorize w Photoshopie, aplikacja Colorify w Canvie albo Fotor, każde z tych narzędzi się nadaje), a potem ręcznie popraw skórę, ubrania i niebo na warstwach ustawionych na niskim kryciu. Sprawdź każdy kolor, który da się zweryfikować, na przykład mundur albo kolor drzwi wejściowych. Oryginał zachowaj, a dopiero potem wstaw wynik na kartkę.

To wersja skrócona. Dłuższa część dotyczy głównie tego, czego oprogramowanie nie potrafi, bo myli się zawsze w ten sam sposób.

Po co w ogóle kolorować stare zdjęcie?

Bo ludzie na nim przestają wyglądać jak przedstawiciele innego gatunku. Babcia na zdjęciu z 1948 roku, widziana w szarościach, wygląda jak bohaterka lekcji historii. Ta sama kobieta w śliwkowym swetrze i z lekko zarumienionymi policzkami wygląda jak ktoś, z kim można by usiąść przy herbacie.

Jest też praktyczny powód, który wraca co roku jesienią. Kolorowe rodzinne zdjęcie robi na kartce świątecznej o wiele lepsze wrażenie niż skan szarej odbitki, a to jedna z niewielu rzeczy, których nie podrobi żaden szablon z gotowej biblioteki. Nikt inny nie ma Twojego dziadka obok tej konkretnej choinki.

Kolorowanie nie zastępuje oryginału. Zachowaj oba. Czarno-biała odbitka jest dokumentem, a wersja w kolorze jest jej interpretacją.

Jest też cichsza korzyść. Nadawanie koloru zdjęciu zmusza do uważnego przyjrzenia się mu. Zauważasz wzór na tapecie, broszkę na klapie, sposób, w jaki ktoś trzyma filiżankę. Połowa wartości tego ćwiczenia to pół godziny patrzenia, a z tyłu odbitki często znajduje się data albo imię, bo w końcu ktoś ją odwrócił.

Czego potrzebujesz, zanim zaczniesz?

Mniej, niż myślisz, ale pierwszy krok znaczy więcej niż jakiekolwiek narzędzie.

Zacznij od skanu. Zdjęcie odbitki telefonem pod lampą daje odblaski i dominantę barwną, które AI chętnie odczyta jako informację. Jeśli masz skaner płaski, użyj 600 dpi. Jeśli nie masz, dobra będzie aplikacja do skanowania trzymana płasko przy równym, dziennym świetle. Przy kruchej odbitce załóż bawełniane rękawiczki, a zanim położysz ją na szybie, usuń kurz miękkim pędzelkiem.

Potem spójrz na ton odbitki. Jeśli jest sepiowa albo pożółkła, najpierw sprowadź ją do neutralnej szarości. Adobe zaleca dodanie warstwy dopasowania czerni i bieli, żeby zneutralizować kolor, oraz warstwy Poziomy, żeby poprawić kontrast, a dopiero potem uruchomienie koloryzatora. Brązowa dominanta myli model i kończysz z brązowymi twarzami.

Na koniec usuń kurz i rysy punktowym retuszem. Każdy pyłek, który zostawisz, po kolorowaniu stanie się kolorowym pyłkiem.

Zapisz skan jako TIFF albo wysokiej jakości PNG, a nie mocno skompresowanego JPEG-a. Każda kolejna kompresja zjada trochę drobnego ziarna, z którego koloryzator wnioskuje, gdzie kończy się rękaw, a gdzie zaczyna ściana. Tego detalu nie odzyskasz. Pracuj na kopii, nigdy na pliku, który właśnie zeskanowałeś.

Którego narzędzia użyć do kolorowania czarno-białych zdjęć?

Tutaj nie szukałbym jednego zwycięzcy. Różne zdjęcia wymagają różnych narzędzi.

Aplikacja Colorify w Canvie to najmniej pracochłonna droga. Wgrywasz zdjęcie, otwierasz Aplikacje, wybierasz Colorify, klikasz Dodaj kolor i porównujesz przed i po suwakiem. Potem możesz delikatnie poprawić nasycenie oraz suwaki cyjan/czerwony, magenta/zielony i żółty/niebieski. Narzędzie stworzono z myślą o szybkości, a nie o kontroli.

Filtr Colorize w Photoshopie wybierasz wtedy, gdy zdjęcie naprawdę ma znaczenie. Duplikujesz warstwę, otwierasz Filtry, potem Filtry neuronowe, włączasz Colorize i dopasowujesz efekt. Prawdziwa przewaga nie leży w kroku AI, tylko w tym, co jest potem: w warstwach, maskach i możliwości zmiany koloru płaszcza z szarozielonego na granatowy bez dotykania twarzy. Kosztuje około $22.99 miesięcznie. Za jedno zdjęcie to sporo, ale przy całym pudle fotografii rozsądnie się zwraca.

Fotor jest pomiędzy tymi dwoma. To edytor w przeglądarce z jednoklikowym ulepszaniem i szablonami kartek, a roczny plan kosztuje $47.99 w chwili pisania tego tekstu. Ma mniej opcji niż Photoshop, ale więcej niż zwykła strona typu wgraj i czekaj.

Słowo o darmowych serwisach do wgrywania zdjęć, które pojawiają się w wynikach wyszukiwania na tę frazę. Niektóre nadają się do pierwszego spojrzenia. Zanim jednak cokolwiek wgrasz, przeczytaj, co dzieje się z plikiem, bo rodzinnego zdjęcia nie oddaje się byle komu. Uważaj też na aplikacje do ulepszania, które pobierają opłaty co tydzień. Remini, na przykład, zwykle żąda około $9.99 tygodniowo za wersję Pro, a skargi na rozliczenia są dobrze udokumentowane.

Jeśli zdjęcie jest mocno zniszczone, z kolorowaniem poczekaj. Kolorowanie popękanej, wyblakłej odbitki po prostu pokoloruje pęknięcia. Najpierw przywróć zdjęcie, potem koloruj.

Jeszcze jedna rzecz o narzędziach to spójność. Jeśli kolorujesz cały zestaw, na przykład cztery zdjęcia z jednych świąt z lat pięćdziesiątych do rodzinnej serii kartek, przepuść je przez to samo narzędzie z tymi samymi ustawieniami. Wynik z Photoshopa obok wyniku z szybkiego kliknięcia w przeglądarce to dwie różne wizje karnacji na jednej kominkowej półce, a krewni to zauważą. To szczegół niewidoczny, dopóki nie ułożysz odbitek obok siebie.

Jak naprawić to, czego AI nie trafia?

To część, którą większość poradników streszcza w jednym zdaniu. Koloryzator przewiduje najbardziej prawdopodobny kolor dla każdego obszaru. Najbardziej prawdopodobny nie znaczy prawdziwy.

Błędy są przewidywalne. Skóra wychodzi jako jednolity beż, choć prawdziwa skóra ma kilka odcieni, z różowszymi policzkami i chłodniejszymi cieniami. Ubrania domyślnie dostają stonowane brązy i szarości, bo są statystycznie bezpieczne. Niebo robi się równomiernie bladoniebieskie. Wszystko, co było nadrukowane, jak szyld czy wzorzysta sukienka, dostaje zgadywankę.

Oto rutyna, której używam po przebiegu AI:

1. Umieść wynik kolorowania na osobnej warstwie nad oryginałem, żeby zawsze móc podejrzeć szarość.

2. Zmniejsz nieco ogólne nasycenie. Koloryzatory mają skłonność do jaskrawości, a fotografia z lat pięćdziesiątych rzadko taka była.

3. Dodaj nową pustą warstwę dla każdego koloru, który chcesz zmienić, ustaw tryb mieszania na Kolor i maluj na kryciu około 40 do 50 procent, a nie 100.

4. Skórę rób na końcu, z dwoma lub trzema lekko różnymi odcieniami na twarzy. Białka oczu i zęby zostaw odrobinę mniej białe, niż ci się wydaje, że powinny być.

5. Rób migawki historii w trakcie pracy, żeby zły kwadrans dało się cofnąć.

Przewodnik PHLEARN o kolorowaniu mówi to samo o kryciu i o białkach oczu na fotografiach z XIX i wczesnego XX wieku. To poradnik z 2019 roku, ale rzemiosło się nie zmieniło.

Czy kolorom można ufać?

Częściowo. Mów o tym uczciwie, kiedy pokazujesz wynik.

Odcień szarości na czarno-białej odbitce nie odpowiada jednemu kolorowi. Średnia szarość może być czerwonym swetrem albo zielonym, zależnie od filmu i światła. Oprogramowanie zgaduje na podstawie wzorców z danych treningowych. Kiedy porównuję wyniki z pamięcią rodziny, zgadywanie włosów i skóry bywa często trafne, a zgadywanie ubrań i szyldów jest bliskie losowemu.

Dlatego zrób tanie śledztwo. Zapytaj krewnych, jakiego koloru były drzwi frontowe. Zajrzyj na odwrocie odbitki, gdzie ktoś często zapisał datę. Jeśli na zdjęciu widać mundur, szkolny fartuch albo strój drużyny sportowej, sprawdź prawdziwe kolory, bo to właśnie te szczegóły krewny wychwyci od razu.

Jeśli nie da się zweryfikować koloru, wybierz coś wiarygodnego dla epoki i zostaw go stonowanego. Lekko przygaszony płaszcz, który może być prawdziwy, jest lepszy niż żywy, który na pewno został wymyślony.

Warto też pamiętać, że zdjęcia zrobione w różnych latach mogą mieć zupełnie inne barwy tła i ubrań, nawet w obrębie jednej rodziny. Nie próbuj ich na siłę ujednolicać. Lepiej, żeby różnice wynikały z epoki, niż żeby wszystkie fotografie wyglądały, jakby powstały tego samego dnia na tym samym filmie.

Co się dzieje, gdy kolorowe zdjęcie trafia na kartkę świąteczną?

Kolor zachowuje się na papierze inaczej niż na ekranie, a kolorowe zdjęcie jest na tę różnicę wrażliwsze niż zwykła świąteczna fotografia.

Ekrany świecą, papier nie. Kolorowy obraz, który na laptopie wygląda powściągliwie, na wydruku potrafi wyjść wyraźnie płasko, a ten, który na ekranie jest żywy, może wyjść brudny. Jeśli planujesz kartki drukowane, lekko zmniejsz nasycenie i zamów jeden egzemplarz próbny przed całym nakładem. Tu jest rzecz o papierze: matowy karton 300 g/m² dobrze przyjmuje takie delikatne kolory, a błyszczący papier z gotowych szablonów zwykle sprawia, że wyglądają sztucznie.

Rozdzielczość też ma znaczenie. Skan 600 dpi, który zrobiłeś na początku, pozwala wydrukować zdjęcie w formacie kartki. Mały zrzut z telefonu powiększony na przednią stronę już nie.

Jeśli potrzebujesz kilku kartek, rozsądną drogą jest drukarnia internetowa. Vistaprint ma na przykład pozycje od około $8 i rozbudowane menu personalizacji. Jego podpowiedzi dodatkowych usług przy zamówieniu są natarczywe, a jakość druku zależy od linii produktów, więc najpierw zrób próbę.

A jeśli chcesz kartki, która wygląda na ilustrowaną, a nie tylko lekko przebarwioną, to już inna robota. Pokolorowane zdjęcie wciąż jest fotografią. Rendering akwarelowy albo w stylu dawnej pocztówki zamienia je w coś namalowanego, i właśnie to robimy w Christmas Card Factory.

Czy da się zrobić mądrzej niż kolorować wszystko?

Czasem tak. Nie każde stare zdjęcie potrzebuje koloru.

Czarno-biała odbitka na kartce świątecznej może wyglądać lepiej niż kolorowa, zwłaszcza gdy kadr jest dobry i ma mocny kontrast. Kolor dodaje informacji, ale potrafi też nadać lekko sztuczny charakter, jeśli oryginalne światło wykonywało emocjonalną robotę.

Moja zasada kciuka jest taka: koloruj, gdy na zdjęciu są ludzie w ubraniach i otoczeniu, których kolor pomaga rozpoznać. Zostaw w spokoju formalny portret studyjny z dramatycznym oświetleniem. Jeśli wysyłasz jedną kartkę, spróbuj obu wersji i połóż je obok siebie na biurku na jeden dzień. Odpowiedź zwykle jest oczywista następnego ranka.

Zanim wydrukujesz

Skanuj płasko w 600 dpi. Zneutralizuj sepię. Przepuść zdjęcie przez AI raz, a potem powoli wykonaj ludzką część pracy. Sprawdź to, co da się sprawdzić, stonuj to, czego sprawdzić nie możesz, i trzymaj czarno-białą oryginalną odbitkę obok wersji kolorowej.

Potem wydrukuj jedną kartkę na porządnym papierze, zanim zamówisz pięćdziesiąt. To zajmuje tydzień, a w połowie grudnia tydzień to różnica między kartką w skrzynce a przeprosinami 27 grudnia.